zamknij

Spotkanie organizacyjne szkoły tańca Bałtyckiego Teatru Tańca

08-09-2015

 Informujemy, iż zebranie organizacyjne i zapisy do szkoły tańca Bałtyckiego Teatru Tańca odbędą się 21 września (poniedziałek) w budynku Opery Bałtyckiej (wejście od ul. Towarowej) w dużej sali baletowej, grupy dziecięce i młodzieżowe o godz. 17:30 oraz dorośli o godz. 18:00.

Serdecznie zapraszamy wszystkich zainteresowanych!

 

zamknij
drukuj

spektakle Wojciecha Misiuro

 
Wojciech Misiuro SEN
 
muzyka Arvo Pärt
choreografia Wojciech Misiuro
scenografia Katarzyna Zawistowska
asystent scenografa Aleksandra Staniszewska
asystenci choreografa Aleksandra Michalak, Jacek Krawczyk
światła Piotr Miszkiewicz
projekcje multimedialne Łukasz Boros
efekty dźwiękowe Marcin Dąbrowski
 
premiera 25 marca 2011
 
czas trwania 45'
 
 
 
obsada 11, 12, 13, 15 listopada 2011:
 
Leszek Alabrudziński
Elżbieta Czajkowska-Kłos
Beata Giza
Bartosz Kondracki
Sylwia Kowalska-Borowy
Jacek Krawczyk
Natalia Madejczyk
Aleksandra Michalak
Filip Michalak
Michał Ośka
Marta Śrama
Agnieszka Wojciechowska
oraz
Andrzej Słomiński
Mariusz Rychalski
 
 
obsada 16 września 2011:
 
Leszek Alaburdziński
Elżbieta Czajkowska-Kłos
Beata Giza
Bartosz Kondracki
Sylwia Kowalska-Borowy
Jacek Krawczyk
Natalia Madejczyk
Aleksandra Michalak
Filip Michalak
Michał Ośka
Marta Śrama
oraz
Aleksandra Kobielak
Andrzej Słomiński
Mariusz Rychalski
 
 
"Spektakl Sen nie ma fabuły, zamiast niej są gęste emocje. Bohaterami są młodzi ludzie, którzy śnią – wiadomo o czym. W śnie wcielają się w różne role: marynarzy, dziwek, obcokrajowców. Ale to nie będzie szokowanie tematami obyczajowymi, raczej zabawa różnymi konwencjami".
Wojciech Misiuro
 
„Śnie, który uczysz umierać człowieka... zwraca się poeta do tej naszej poczciwej Półśmierci, która odwiedza każdego od poczęcia. Czy o tym będzie spektakl? A może to sen pubertalny o niedostępnej Jadzi, którą wspomina inny wspaniały człowiek pióra. Sny głupie i mądre, prorocze i dadaistyczne, banalne lęki i niezwykłe apokalipsy. Gdzież jak nie w teatrze można śnić piękniej? Gdzie tak mocno splata się fantazja i bezkarność kreacji z żywym człowiekiem? Pytanie za pytaniem goni nas do Opery Bałtyckiej, gdzie jeden z najbardziej tajemniczych twórców naszej polskiej współczesności prezentuje najnowsze swoje dzieło.
Bałtycki Teatr Tańca otworzył dla niego swoją scenę, oddał mu swoich artystów i nasze serca, bo Wojtek jest człowiekiem, z którym praca jest wielką frajdą, obcowanie z jego wyobraźnią wielką lekcją, a przyjaźń zaszczytem”.
Marek Weiss
 
 
 
Wojciech Misiuro TAMASHI

choreografia i reżyseria Wojciech Misiuro
scenografia i kostiumy Katarzyna Zawistowska
asystent choreografa Krzysztof Baliński
muzyka Piotr Pawlak

premiera 6 lutego 2009 (jako jedna z części wieczoru baletowego Men's dance)

 

obsada 16 września oraz 11, 12, 13, 15 listopada 2011:

Elżbieta Czajkowska-Kłos
Marzena Socha
Marta Śrama
Krzysztof Baliński
Bartosz Kondracki
Jacek Krawczyk
Filip Michalak
Radosław Palutkiewicz
Bartłomiej Szymalski

 

Wojciech Misiuro szokuje i prowokuje w swoim spektaklu, operuje specyficznym językiem ekspresji, nie unika nagości, która nie tylko nie ma nic wspólnego z pornografią, ale urzeka widza plastyką tworzonych obrazów. Choreografia jest inspirowana kulturą japońską. Tancerze wykorzystują w tańcu techniki tańca japońskiego i tym samym przenoszą nas na Daleki Wschód.

Spektakl Tamashii to powrót po latach milczenia założyciela legendarnego Teatru Ekspresji Wojciecha Misiuro. Związany z Trójmiastem autorski teatr Misiuro w latach przełomu formował podwaliny trójmiejskiego teatru tańca oraz wychowywał tancerzy, którzy dziś sami tworzą historię polskiego tańca. Tamashii (po japońsku dusza) to powrót kontrowersyjny, gdyż Misiuro wraca do Opery, z której przed laty uciekł, oraz do tancerzy, których tworząc swój teatr odrzucił na rzecz sportowców. Misiuro, który w swoim teatrze skupiał się przede wszystkim na ciele, fizyczności oraz poszukiwaniu nowego rodzaju ruchu, w Tamashii, zgodnie z tytułem, w centrum swoich zainteresowań stawia duchowość. Twórca w szczególności przywołuje duchowość oraz kulturę Japonii, znaną głównie z filmów Akira Kurosawy czy opowieści o samurajach. W spektaklu Wojciecha Misiuro możemy poczuć się między innymi jak niemi widzowie seppuku, japońskiego rytuału samobójstwa polegającego na rozpłataniu mieczem wnętrzności. Według tradycji japońskiej dusza mieściła się w brzuchu, a jego rozcięcie miało być dowodem niewinności samobójcy i okazania szczerości jego zamiarów. Dzielnym samurajom wykreowanym przez Misiuro towarzyszą silne i charyzmatyczne kobiety.