zamknij

Spotkanie organizacyjne szkoły tańca Bałtyckiego Teatru Tańca

08-09-2015

 Informujemy, iż zebranie organizacyjne i zapisy do szkoły tańca Bałtyckiego Teatru Tańca odbędą się 21 września (poniedziałek) w budynku Opery Bałtyckiej (wejście od ul. Towarowej) w dużej sali baletowej, grupy dziecięce i młodzieżowe o godz. 17:30 oraz dorośli o godz. 18:00.

Serdecznie zapraszamy wszystkich zainteresowanych!

 

zamknij
drukuj

spektakl Izadory Weiss

muzyka Jordi Savall, Antonio Vivaldi, Niccolo Paganini
libretto, montaż muzyki, inscenizacja i choreografia Izadora Weiss
scenografia Hanna Szymczak
światła Piotr Miszkiewicz
asystenci choreografa Elżbieta Czajkowska-Kłos, Filip Michalak

premiera 9 listopada 2014

czas trwania 20 min

 

obsada 11, 12, 14 kwietnia 2015:

Jacopo Grabar
Bartosz Kondracki
Julia Sanz Fernandez
Tura Gómez Coll
Sayaka Haruna

obsady archiwalne

 

Projekt Niderlandy, w ramach którego odbyła się premiera spektaklu Fun, otrzymał Nagrodę Teatralnę Miasta Gdańska dla najlepszego spektaklu 2014 roku.

 

Ironiczna fantazja taneczna na temat zalotów. To odwieczny motyw obecny w kulturze od jej początków. Traktowany jest romantycznie albo komediowo, ale za każdym razem odnajduje się w tym temacie ludzką prawdę na miarę postaci, jakie biorą udział w tej grze. Izadora Weiss ułożyła choreografię do arcytrudnego koncertu Vivaldiego w brawurowym nagraniu swojego ulubionego wirtuoza Nigela Kennedy'ego. To ten koncert jest punktem wyjścia dla odtworzenia na scenie popisu dziewcząt przed coraz częściej zajętymi sobą mężczyznami, którzy upodabniają się do siebie bez względu na różnice wieku i temperamentu. Takie zaloty wyglądają podobnie w każdym czasie i miejscu na mapie świata. Ale te, wytańczone w BTT, są niepowtarzalne przez swoje zawiłe związki z barokową muzyką. Izadora celowo bawi się odtworzeniem w choreografii gęstej struktury muzycznej. To jej ironiczny komentarz do powszechnej tendencji tworzenia spektakli tak, „by muzyka nie przeszkadzała”. Ostatnią sceną Fun jest solowy taniec na temat samotności, która bywa finałem zalotów dla tych, co nie mieszczą się w prostych regułach zabawy ograniczonej do przyjemności bez zobowiązań i tęsknot za duchowym porozumieniem. Samotne skrzypce Julii Fischer w kaprysie Paganiniego towarzyszą tancerce jak ostatnia deska ratunku.

 

Recenzja Grahama Wattsa (dancetabs.com): tutaj.

 

 



                                                                           Partner strategiczny Opery Bałtyckiej
              


     Partner BTT

      

 

    Partnerzy spektaklu

                        

 

  

    
    Wszyscy partnerzy i patroni medialni projektu Niderlandy - tutaj.